It is difficult to be happy all the time, the world is a heavy thing to carry on your shoulders. I know you have it worse, you weave the world’s dark gifts in your hair.
But, find thrill in small things. Buy material shit if you have to, even trivial laughs will throw your head in the air for a while,that is not a bad thing.

I wish I could be there with you all the time but I have my own world that I need to brave, some knots I need to untangle, some walls I need to ‘door’. I know sooner than later, before the sun dies out on both of us, before your rainbow heart fades into the blue, before the rain decides to become a hail storm- we will find each other, we will have to.
And then, we will sleep together. Sheltered under a Timba Sirak, our messed up heads jiggling on the pillow like balls inside a scrotum.

And we will stay there, wrinkled and happy.



म चाहन्छु
बिहान मेरो आँगनबाट एउटा सूर्य उदय होस्
‎म चाहन्छु त्यो सूर्यका प्रकाशहरु
‎पर पर सम्म
‎कोमल र निश्चल सितका थोपाहरुमा मिसिन पुगुन्
‎म चाहन्छु
‎त्यो सूर्यका किरणहरु वन जंगल भित्र पस‌ुन्
‎खोलानाला सँग ठो‌‍‌क्कीउन्

‎म चाहन्न
बादलका काला पर्दाहरु
‎बिहानैदेखि सूर्यको तेजमा बन्देज बनुन्
‎म चाहन्छु
‎यो सूर्य सधै निर्विकल्प उदाओस्
‎झरी परोस् वा आँधी आओस्
‎तर यो सूर्य उदाउँन नछोडोस्

‎मेरो आँगनबाट उदाएको यो सूर्य
बिहानीको निष्क्रियतासँग ‎ बिप्लव गरोस्
‎मध्यान्हको आलस्यसँग संघर्ष गरोस्
‎सन्ध्याको उमङ्गलाई अङ्कमाल गरोस्
‎निषाको कोखमा निदाओस्

‎हिजोआज मेरो आँगनबाट
‎हुरि उदाउने गर्छ
‎मैले जानेका, मैले मानेका सबै कुरालाई
बेस्सरी हल्लाउने गर्छ

हिजोआज मेरो आँगनबाट
‎ग्रहण उदाउने गर्छ
‎र बिप्लव गर्दैन
‎बरु अन्धकारसँग मिलेर षड्यन्त्र गर्छ

म चाहन्न
यो हुरिको प्रकोप पर परसम्म पुगोस्
कोमल र निश्चल सितका थोपाहरुलाई
जमीनमा पछारोस्
‎म चाहन्न
त्यो ग्रहण वन जंगल भित्र पसोस्
म चाहन्न
अन्धकार नै मेरो बिहानी मध्यान्ह र सन्ध्या बनोस्

त्यसैले म पूर्वसन्ध्या-
अलिकति ज्योति उधारो माग्ने गर्छु
र मनमा रातभर एउटा सानो दियो बालेर सुत्ने गर्छु
म हुरि बतास र झरीबाट
त्यो दियोको रक्षा गर्छु
निदरीलाई भन्छु
“याद राख्नु, यो दियोमा तेल कम नहोस् ”
रातभर यो दियो अखण्ड बल्ने गर्छ

म चाहन्छु हरेक बिहान
मेरो आँगनबाट
एउटा सूर्य उदय होस्

Self injustice

Self injustice
Is to define the type of person you are or you want to be,
And to
Stick to the definition
Like your life is some
Theoretical knowledge of the things
Or a specimen to be classified
Or some kind of other academic
And the greater injustice is
To strive to fit within
The bounds you create
To believe that your life will be one thing
Don’t you dare,
Fit in a CV
Disrespect the universe
And the plans it has for you.

To walk into a bookshop

Wide walls filled with dildos
and flesh lights,
some for fiction, some for fantasy,
some non fiction and some blow up bullshit.
to walk into a bookshop
is like walking into a sex-shop.

They walk slowly through the shelves
race their racy eyes,
and try to match their fetishes with the covers-
they feel the front and then the back.
Most know –
those that shine above the rest
the chains and whips-
they are expensive,
and like jewelry, they are mostly limited in use.
If you want to play safe,
the classics are usually a good value.
They check the spine, they check the bleed,
check the edges to see if it cuts.
Though they browse
through a lot of books
flip through a lot of pages
they make only a few choices-
the one they will use in leisure,
the one they will use for pleasure,
and the ones, they may eventually share with their loved ones.

They usually present one or two to the cashier,
often in a nonchalant way
but their gut is gnarling like a dog before the bark,
they appear calm
but their legs go cold as if
they are asking someone out.

to walk into a bookshop
is like walking into a sex-shop.

…and like the sex shops,
the cashier wont judge-
may be a little,
but the cashier will understand
we all need to party alone.

भन्नुस् कमरेड

हेर्नुस कमरेड
एक पटक
माटो खनेर
तपाईले काटेका केहि टाउकाहरु
आज शरीरसँग जोडिए कि ?

एक पटक हेर्नुस कमरेड
अर्काको हातको रगत
पाप्रा पाप्रा भएर
कतै त्यो तपाईकै हातमा त टाँसिएन !

अनि भन्नुस् कमरेड –
हामीले क्रान्तिको कुन दाम पत्याउने?
हामीले क्रान्तिको कुन नाम पत्याउने?
हामीले कुन वाम पत्याउने?

-समीप ढुङ्गेल


Wake up
Have some cornflakes
Go to the work place
So you can keep buying the cornflakes
Man, is this what it takes
To keep repeating the same takes
Repeating the same route
Baking the same cake?
No icing no sugar
Just a damn dry lake
I would not be wrong to
Call this a mistake
Man, we lost in our own lives
Trying to make sense of all this red tape
Living like livestock
We are living for slaughter
Living to afford college
For us, then our sons and daughters
Living to buy things
Trying to win over the taxes
This city is Never quiet: no lull
the mind never relaxes
I take my life and measure it in baskets
I put the things I consume
Swear it looks like a casket
I could tell it like it is
Man, it’s easy if you a class kid
For Mass kid, there aint much hope
Other than begging and asking
From kulfi suckers
To the lickers of Robin who’s basking
No Messiah here
Why are we masking
The dread of life that we are asking
Flashy clothes to pack our ass in
And toilet paper to keep the ass clean
Put on a little saffron so we can mask sin
Climbing up the ladder put the Task in
make sure your not the one who’s last in
Making life
Faking shit
The cars the booze and not looking shit
Put a gold chain around your neck
The gold pain around your neck
A great Dane with a collar I the great neck
Take a good picture of your life
For zuck’s sake
Get a job that pays you dollars
Be a hustler not a scholar

They want me to be motivated
Like a bird who’s gotta find his nest and
Find a mate to do the nest thing
They say this nestling, is the best thing
You can have a nice life
Get a good life
Find a place to live
Buy some cornflakes
Then go to the work place
So you can keep buying that cornflakes

guru sir


छन्द छन्दमा,

मन्द मन्द लयहरुमा,

केहि सजिला अनि केहि नाम भन्दै प्रलय ल्याउलान्  जस्ता छन्दहरुमा सुने,

मैले सानो छदा- बडो धेरै भावहरुमा कविता सुने,


भावको पोखरीमा बहाव धेरै भए पछि

मैले बडो गहिरो खोलाहरुko डिलमा बसेर सुने,

धेरै खाले कविता सुने, प्रेम गीत सुने, हास्य गीत सुने

पिडा गीत सुने, मन छुने कल्पना गीत सुने

तर ,

सबसे मज्जा त मलाई देशभक्तिका कविताहरु लाग्थे,

वीर रसमा लेखिएका, के भन्छन् वीर रसलाई englishमा

brave juice ,

brave juiceमा बिझेका कविताहरु,

क्रान्तिका कविताहरु, revolutionary poems

आमालाइ पुकार्ने कविताहरु,

त्यो आउने छ, पक्कै आउने छ आमा- क्रान्तिको बिगुल फुकेर आउने छ

रेडियोमा गाना पनि मज्जाको-

” जननी जन्म भुमिस्च: स्वर्गा दपी गरियसी “,


अनि देशभक्तिको अर्को पाटो

आफ्नो मात्र हो र,

TVमा भारतको देश भक्तिका गीत पनि रमाइलो नै लाग्थ्यो

भगत सिंहहरुले गाउने- ” सर्फरोसी कि तमन्ना ” हरु पनि रमाइलो लाग्थ्यो

जे होस्, देश भक्तिको सर्फरोश –  बच्चै बेला देखिन् दिलमा  अवस्थित थियो !


तर पुरानो ज्ञान, देश भक्ति एकतिर  र Englishको उन्मत्तता अर्को तिर

यो दुइ रसको मिश्रणमा  भिजेको हाम्रो education सिस्टमले

हामीलाई बिशेष बिशेष परिस्थितिमा पार्थ्यो

हामी हाम्रो नेपाली शिक्षकलाई

के  भनेर बोलाउने भनेर  confuse हुन्थ्यौ

त्यसैले उहाँलाई  – “नेपाली गुरुसर” भनेर बोलाउथ्यौ,

यो हाम्रो परिस्थितिको नमिठो cocktail थियो !

र मलाई याद छ  इस्कुलमा हाम्रो  नेपाली गुरुसरले पनि भन्नु हुन्थ्यो

ठुलो भएपछि देशको सेवा गर्नु,

देश आमा हो !

अनि हाम्रो समाजिक शिक्षा पढाउने सोसिअल सरले पनि

“serve your country, serve democracy” भन्नु हुन्थ्यो   

Sir संग आज भेट भए, sir देश र democracy त  फरक कुरो हुँदो रैछ भन्ने थिए !


तर यसरी हुर्किएको हामीलाई

English र नेपाली बीच balance गर्न आउदैन थियो , त्यसैले दुइटै लाई जोडी दिम्थेम्  

गुरु र sir बीच balance गर्न आउदैन थियो,  त्यसैले दुइटै लाई जोडी दिम्थेम्   

देश र आमा बीच balance गर्न आउँदैन थियो, त्यसैले दुइटै लाई जोडी दिम्थेम्   

जन्म भुमि र स्वर्ग बीचमा balance गर्न आउँदैन थियो ,  त्यसैले दुइटै लाई जोडी दिम्थेम्   

त्यसैले त जननी जन्म भुमिस्च, स्वर्गादपी गरियसी


तर दिनानु दिन, आफ्ना साथीहरु विमानस्थल बाट बादलतिर उकालो लागेको देख्दा, त्यो उभो गमनको मनन गर्दा !  


सायद देश र आमा, लाई यतिकै जोड्न मिल्दैन थियो

जन्म भुमि र स्वर्गलाई  यतिकै जोड्न मिल्दैन थियो